Cumartesi günü, babamın gidişinin on beşinci yıl dönümüydü.
Kabri başında söyleştik bir süre.
Evin son ve en güçlü kuşu annemiz de gidince, ıssızlaştık üç kardeş…
Bilirsiniz, kimsesiz hissediyor insan hem annesiz, hem babasız kalınca…
Sonra bizim küçük kardeşcik Pınar; “Hadi bize gidelim ablalarım, eniştelerim,” dedi.
Biz de; “Yok! Biz çok daha yakınız, bize gidelim,” demedik.
Üçümüzün bir araya gelmesi pek mümkün olamıyor.
Kent Mezarlığı’ndan Kuruçeşme’ye doğru çıktık yola.
Koyduk koca bir tencere suyu ocağa. Kaynayınca attık içine mantıları. Salih de bir güzel sos yaptı, biberli falan.
Çaylar, kahveler…
Ohh! Fazlasıyla afiyet oldu.
Diyeceğim o ki, on beş yıldır ilk kez ağlamadan geçirdik “Nisan’ın on biri”ni.
Annemizin ve babamızın ruhları sevinç duymuşlardır…
Ha, bir de; “Görmedim hiç on birinde nisanın gökyüzünde güneş…” gibi bir şeyler karalamışım gözü yaşlı nisanlara…
Dün ilk kez gülümsedi gökyüzü “on birinde Nisan’ın.” Çünkü babam artık yalnız değil…
Ve ben gittiğinden bu yana aydınlık yüzüyle görüyorum babamı artık rüyalarımda.
Hep yan yanalar…
Garip ama tanımlayamadığım, ince bir huzur duyumsuyorum.
Biz eksilsek de onlar tamamlandı…
Çiçekli bahçelerde, huzurla, sevgimizde uyuyorlar… 🌿
