Ne çok oyuncakların var
Top, tank, tüfek, tabanca
Gövdem titriyor onlara bakınca!
N’ olursun oyuncakçı amca
Bundan böyle bizlere
Oyuncak tüfekler yerine
Ak yelkenli bir gemi
Bir de süslü bebekler getir
Unutma e mi?
Sonra oyuncakçı amca
Senden aldığım tüfekleri
Bozarak onlardan kuş yaptım
Bana kızmazsın değil mi?
Abdülkadir Bulut
Bedenim yatağa çivilenmişçesine yatıyorum günlerdir. Bahçede oynayan çocukların cıvıl cıvıl sesleri ilk kez karanlığı anımsatıyor. Her zaman sevinç çığlıkları atan Ayşe, neden böyle ağlıyor? Arkadaşlarıyla oynayan Kemal’in vurduğu top bomba gibi düşüyor penceremden içeri…
Güçlükle doğruldum. Aceleyle üstümü değiştirip, evden çıktım. Koşar adım yürürken, “pat” diye bir şey düştü önüme. Eğilip baktım, paramparça bir hurma. Başımı ellerimin arasına alıp sürdürdüm yürümeyi…
Sarının her tonuyla toprağı bir halı gibi örten o çok sevdiğim kuru yapraklar neden acı çeker gibi bakıyorlar…
Sahile vardığımda, “Bir eski yalnızlık gibi” öylece duruyordu iskele… Birkaç merdivenle kuma inip, biraz soluklanmak için oturdum. Az ileride iki sevgili sarmaş dolaş, sakin sakin solumakta olan denizi seyrediyordu.
Ruhum yangın yeri… Neler olduğunu anlamaya çalışırken, kalabalık bir karınca sürüsüne takıldı gözüm. Yaklaştıklarında dehşete kapıldım. Taşımaya çalıştıkları bir çocuk bedeni miydi yoksa?… En öndeki karınca birden durdu ve gözlerimiz birleşti sanki bir an… Hiç bilmezdim bir karıncanın böylesine iyi gördüğünü… Böylesine kocaman gözleri olduğunu…
Geldiğim yolu yeniden yürürken, dalından düşen bir hurmayı aldım yerden. Nasıl da canlı, lezzetli görünüyordu… Yerdeki kurumuş yapraklar, hafifçe esen rüzgârla dans ediyorlardı… Özenle geçtim yanlarından.
Eve vardığımda bahçedeki çocuklar neşeyle oyun oynuyorlar, Ayşe ve Kemal, lekelenen giysilerine hiç aldırmadan, çatlamış bir narı keyifle yiyorlardı…
Birden telaşa kapıldım. Hemen geri dönmem gerekiyordu. Nefes nefese sahile vardığımda, biraz önceki karınca topluluğu, yuvalarına götürecekleri ekmek parçasını bırakmışlar; telaşla, çaresizce can çekişen arkadaşlarının başında toplanmışlardı.
Tam zamanında yetişmiştim!
Ne de olsa karıncayı bile(!) incitmemek gerekti…

