Çarşamba, 18 Kasım 2026 18.11.2026
14°C
USD 50,42
EUR 55,44
Altın 6.242
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Bazen bir şey olur…

Sabahın erken bir saatinde uzun uzun çalan telefonuma yetişmek için aceleyle koşarken, aklıma

Bazen bir şey olur...

üşüşen ne kadar olumsuzluk varsa onlar da benimle birlikte koşuyordu…

Telefonuma ulaşıp, ekrandaki ismi gördüğümde attığım sevinç çığlığından ürktüm bir an.

Uzun bir aradan sonra soğuk bir kış sabahında, telefondaki sesin yaz sıcağıyla ısındım sonra…

***

İki yıl önce evlenip eşiyle birlikte yurt dışına yerleşen arkadaşımla, ilk zamanlardaki telefon  görüşmelerimiz  gittikçe seyrekleşmişti. Sonraları uzun bir süre haber alamadım. Daha sonraki kısa konuşmamızda,  evliliğinin iyi gitmediğini, kendisini iyi hissettiğinde arayacağını söyleyerek kapamıştı telefonu.

Ilık bir ilkbahar günündeki bu son görüşmemizde sesindeki ayazdan ürpermiştim…

Öyle olur bazen!  İnsan kendine bile yabancılaşır, ne kadar çabalasa da ulaşamaz bir türlü. Kördüğüm olur içimizdeki duygular…

Sonra bir gün bir şey olur. Bir nesne, bir fotoğraf, bir ses, bir mekân, bazen de bir ifade ışık olur aydınlatır yolumuzu… Böylece, kaybettiğimiz özümüzü aramaya koyuluruz! İyi ki de öyle olur. Öyle ya, kaybolduğunun bile ayırdına varamayan ne çok insan var! Belki de bilmeden, doldurmak için içlerindeki boşlukları, yama yapıyorlardır yaşamlarına…

Kim bilir!

 ***

Kahvemi içip, hazırlanarak dışarı çıktım. Kargalar henüz kahvaltısını yapmadığı için olmalı ki hava buz gibiydi. Hızlı adımlarla yürürken, aklımdan da aynı hızla düşünceler geçiyordu… Neler anlatacaktı arkadaşım?

Bir saat sonra buluştuk.

Sevinçli bir sessizliğin ardından gelen aceleci bir sessizlik sonrası, kurulmuş bir oyuncak gibi durmaksızın anlatmaya başladı…

Aylar boyunca tek kişilik hücreye kapatılmış bir mahkûm gibi hissettiğini söyledi. Ve hemen ardından ekledi: ” Şimdiki aklımla düşünüyorum da sanırım insan, o dönemde neye gereksinim duyuyorsa evliliğe de ona göre karar veriyor. Yaşamındaki boşluğu karşısındaki kişiyle dolduracağını düşünüyor. Belki de karşı taraf o boşluğu fark ederek öyle davranıyor. “

Her neyse!

Başlangıçta her şey olağanüstü güzeldi. O, neşeli bir çocuktu. Ben, rengârenk, süslü, bulutlara arkadaş, gülümseyen sevinçli bir uçurtma!

İpim elindeydi…

Gökyüzünde nazlı bir gelin gibi salındıkça, o başı yukarda gururla izliyordu beni…

Sonra nasıl oldu anlamadım hiç! Her şeyin yolunda olduğu keyifli, sakin, güneşli bir gündü.

Birden ağaç dalları, teller, dikenler, nerde bir pürüz varsa oraya doğru savrulmaya başladım. O telaş ve şaşkınlıkta yüzündeki nedensiz öfkeyi de görebiliyordum.

 Canım yanıyordu…

 Paramparça, yaralı bir şekilde çakıldım yere!

Ben, hiç bir şey sormadım. O, hiçbir şey söylemedi…

Sonrasında derin bir sessizliğe gömüldü. Önceleri yalnız bırakmadım, eşlik ettim sessizliğine. Ancak hiç bilmiyorduk o sessizlikte neyi bölüştüğümüzü…

Ne kadar süreceğini bilemediğim bu sessizliğin ardından hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorduk. O günlerde endişeli bir sevinçle yaşıyordum.

Derken, yine bir sessizlik…

Bu kısır döngü hayatımızın ayrılmaz bir parçası olmuştu.

Zamanla karşımda başka bir adam görmeye başladım. Olmadık zamanlarda ortadan yok oluyor, arkadaşlarımızın yanında hepimizi şaşırtan, en çok da beni üzen davranışlarda, söylemlerde bulunuyordu…

Kaç kez konuşmaya çalıştım. Anlamaya yönelik çabalarım sonuçsuz kalıyordu… Yardım alma önerim de karşılık görmediği gibi, benim gördüklerim ona göre abartıydı…

Ördüğü kalın duvarı aşamıyordum bir türlü. Bazen sesim yankı yapıp dönüyordu yine bana. Zamanla duvardan bile geleceğine inandığım ses gelmiyordu ondan bir türlü…

Öyle ki, sabahları günümü aydınlatan bahçemizdeki gül de almıştı kendine düşen payını. Sararıp soldu o da zamanla…

“Konuşmak, dikenlerini atmaktır bir gülün.”

Keşke bağırıp çağırsaydı diye düşündüğüm zamanlar bile oldu. Yok sayılmak katlanılması en zor duygulardan birisi.

O, kendi sessizliğinde çok da huzursuz değil gibiydi. Ancak beni sağır eden bu sessizlikte bir süre sonra gözlerim de kör oldu…

Sonunda kendi dünyasına çekmişti beni de.

Uzun bir zaman böyle geçti…

***

Bir gün eski bir arkadaşımdan bir mesaj aldım. Önce tanıyamadım arkadaşımın yanındaki genç ve güzel kadını. Fotoğrafı büyüttüğümde, gülmekten gözlerimin neredeyse kaybolduğu kendimle göz göze geldim. Birlikte gülüp- eğlendiğimiz harika bir günden kalan bu mutlu fotoğrafa bakarken, dudağımın kıyısındaki tebessüm “merhaba”, der gibiydi…

Zorunlu olmadıkça aynaya bile bakmaz olmuştum. Hemen banyoya koştum. Gözlerimi kaçırmak istesem de uzun uzun bakıştık. Kendimle ilk kez tanışıyor gibiydim. İçimde kör düğüm olmuş sessizlik çözülmüş, çığlık çığlığa aynadaki yüzüme çarpıyordu…

Neredeyse alışmaya başladığım “hiçlik” duygum,  “İşte buradayım! Benim! Ben varım!” a dönüşüyordu…

İşte o gün, bir olmazı oldurmayı beklemekten vaz geçtim.

Bundan böyle kendimi taşıyan bir heykel olmayacaktım. Kendime yük ettiğim her şeyi ortalık yerde bırakıp kapıyı çekip çıktım.

İşte geldim, buradayım!

O anda kış, evine gitti.

İlk bahar ve yaz coşkusuyla kucaklaştık…