yoksul babası…
Güneş gibi parlasın,
karanlığın içinde bir ışık olsun,
dünyayı yeniden aydınlatsın diye…
Yeniden doğuşu simgelesin
İstedi…
Dağlar kadar büyüktü sevgisi,
her fedakârlığı, bütün çabası;
kızının güvenli bir dünyada yaşaması içindi…
Sahilde sessizce yatan çakıl taşları…
Bir zamanlar dağın dibinden kopmuş,
rüzgârla savrulmuş,
suyun sabrında yıkanmış…
Rojin severdi çakıl taşlarını…
Her birinin hikâyesini dinlemeyi,
Avuçlarında tutmayı…
Nerden bilebilirdi?
Işığının çakıl taşlarının karanlığında söneceğini…
Bir elinde dosya diğer elinde yıpranmış umut taşıyordu,
Gözyaşını silerken yoksul babası…
“Sabret, adalet yerini bulur elbet.” demişti.
Yüreğinde halâ bir inanç vardı,
Hakkı olan sözün duyulacağına…
Oysa; bazen adaletin yolu,
Zenginin, güçlünün gölgesinde kaybolurdu…
Ve kayboldu…
Yoruldu belki, kırıldı…
Sessizce tekrarladı:
“Benim de hakkım var bu dünyada.”
O an adalet,
yoksul bir babanın gözlerinde kaybolmuştu…
hiç susmayan; o yorgun kalbin içine,
Çakıl taşlarının arasına,
Rojin’in yanına gömülmüştü…

