öyle bir aç kalsam, öyle bir aç kalsam ki çocuklar / size hiç açlık kalmasa
öyle bir ölsem, öyle bir ölsem ki çocuklar / size hiç ölüm kalmasa.”
Aziz NESİN
Son yıllarda ne çok şeye şaşırır olduk. Her gün artan fiyatlara… Doğanın, insanın, hayvanın acısına gözünü, kalbini kapatıp da geçen insanlara… Şimdilerde uzaklarda kalan dört mevsime…
Şaşıra şaşıra şaşırmamayı öğreniyoruz… Şaşırmamaya alıştırılıyoruz belki de…
Kış, geldi mi- gitti mi anlamadık aslında. Ama işte, adı soğuk bir kere: kış.
***
Bahar, göz kırpıyor gibi… Sevinçli, çiçekli bahar dallarıyla, cıvıl cıvıl söyleşsen kuşlarla, yürüyüş arkadaşlarıyla selamlaşarak yürümek kime iyi gelmez ki… Bahar mevsimi hep hoş gelir… Hep iyi gelir…
Yürüyüş sonrası markete uğradım. Kimisi gözlüğünü takıp yakınlaşmış, kimisi öz çekim yapar gibi kendisinden uzaklaştırmış gıdalar ve etiketlerle uzun uzun bakışan insanlar ne kadar da çoktu. Zaten hep bu uzun bakışmalar yüzünden uzun sürüyordu artık alış verişlerimiz…
Gofret, bisküvi, çikolata reyonunda, okuldan yeni çıkan kalabalık bir çocuk topluluğu, neşeli gürültüleriyle ortamı ısıtıyorlar… Biraz ilerde altı yedi yaşlarında bir erkek çocuk. Ne kadar da düşünceli görünüyor. Minik gofretlerin birini bırakıp, birini alıyor… Reyonun hemen arkasında da birbirlerini çekiştirip duran anne ve çocuk… “Olmaz kızım, sonra alırız,” diyor anne. Çocuk, ayaklarını yere vurup, ağlayarak yalvarıyor sesinin son perdesiyle… “Hadi ama. Lütfen alalım anne. Hep sonra diyorsun ama,” Anne çaresiz, yorgun sesinin en düşük perdesiyle, “Sonra dedim kızım, sonra…”
İnsan, bilemiyor önce anneye mi üzülsün, çocuğa mı? Sonra, ikisine birden üzülüp, katlıyor üzüntüsünü ikiye…
***
Kasadayım. Biraz önceki düşünceli çocuk, sonunda karar vermiş. Elindeki iki minik gofreti uzattı görevliye. “Paran eksik ama küçük,” dedi kasiyer kız, küçük çocuğa… Çocuk, bir elindeki paraya, bir de elindeki iki minik gofrete baktı… Başı önünde şaşkın, utanarak, “Ama benim en ‘küçük’ param bu,” dedi. Çocuğun yüzü utançtan, bizim yüzümüz öfkeden kızardı…
Ahh, çocuk, dedim, ahh! Cebindeki para olsaydı en büyük, sen de olsaydın büyük, inan çok da değişmezdi ki bir şey…
***
Bu arada bir de hepimizin yarası, SMA hastası çocuklarımız var ki! Birine uzatsak elimizi, kalıyor geride onlarcası… Sayıları ne kadar bilmiyorum ama çevresi geniş olanlar biraz daha şanslı gibi. Konserler, canlı yayınlar ve organizasyonlardan elde edilen gelirle yurt dışına gidip tedavi olabiliyorlar.
Ancak bir de her köşe başında ağlamaklı bir sesle, adeta sadaka dilenir gibi, “1 TL!“, “1 TL!” diyerek yalvaran anne babalar, delip geçiyorlar kalbimizi… Çoğu kez geçip gitsek de yanlarından… Ahh! Hepimiz nasıl da üzülüyoruz hem ailelere, hem de çocuklara…
Oysa Almanya’da devlet tüm tedavi giderlerini karşılıyor bu bebeklerin.
Pardon! Pardon! Almanya bizi kıskanıyordu…
Unutmuşum!

