Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Çocukluk

İnternette gezinirken karşıma odanın içinde yanan soba görüntüsü çıktı. Görüntüye uzun uzun baktım. Çıtır çıtır yanan sobanın sesini duyar, etrafına yaydığı sıcaklığı hisseder gibi oldum. İçim hoş duygularla doldu. Çocukluğuma doğru yolculuğa çıktım.

Çocukluk

Bulunduğum odayı sobanın üstünde içilmeyi bekleyen çayın kaynama sesi, kızarmış ekmek kokusu sardı. Aynı sofranın başına toplandığımız zamanları, çay eşliğinde demlenmiş sohbetleri, gülüşmeleri, içimizi sobanın ateşinden daha fazla ısıtan sevgi dolu anları hatırladım. Özlem duyduğum günlere dönmeyi arzuladım. Hüzünlü bir şekilde gülümsedim.

Beni hüzünlendiren şeyin çocukluğuma dönmenin imkansızlığı mı yoksa o günleri anlamlı kılan insanlardan bazılarının orada olmayışı mı? Bilemedim. Sonra kendi kendime şu soruyu sordum:

“Peki ya sen? Sen oradaki küçük kız çocuğu musun?”

“İnsanın anavatanı çocukluğudur” der, Doğan Cüceloğlu. Çocukluk döneminin insanın hayatına yön verdiğini, bir ömür etkisini kaybetmeden sürdürdüğünü düşünüyorum. Ebeveynlerimizin, arkadaşlarımızın, örnek aldığımız kişilerin, tesadüfen karşılaştığımız insanların, yaşadığımız olayların, bizim biz olmamızda rolü azımsanamayacak kadar fazladır.

Hayatımızın yönünü değiştiren anlar vardır. Bu bazen bir söz, bir bakış, bir davranış, bir gülümsemedir. Bazen de bir kişidir. İşte o zaman suyun yönü değişir. Bambaşka yöne doğru akmaya başlarız…

Zaman zaman aklıma, beynimin bir köşesine yer etmiş anlar gelir. Kendi kendime, “Geri dönebilsem her şey çok farklı olurdu.” diye düşünürüm. Beni mutlu eden anların kıymetini daha çok bilirdim. Doya doya tadını çıkarırdım.  Sanki güzel anlara doyulurmuş gibi…

Gelelim hatırlamak istemediğimiz fakat mutlu anlarımızdan daha çok hatırladığımız  anılarımıza… Bizi bir anda büyüten, olgunlaştıran, geleceğimizi yönlendiren anılarımıza… İşte onları hatırladığımda işler bir anda değişir. “Neyse ki hepsi geçti, gitti.” derim. Geçmişe dönme isteğimi sorgularım. “Yok, olmaz. Tekrar aynı şeyleri yaşayamam. Yüreğim bu kadarına katlanamaz.” diye düşünürüm.

Ne kadar düşünürsek düşünelim, istesek de istemesek de yaşanacak olan yaşanacaktır…

Geçmiş geçmişte kalmıştır, geleceği bilemeyiz ancak tahmin edebiliriz, anı yaşamak anda kalmak en güzeli…