Çocukluğumdan bu yana hep bir köyüm olsun istemişimdir.
Küçüktüm, ev sahiplerimiz köylerine gidecekleri zaman, babama yalvarırdım onlarla birlikte gidebilmek için. Bir kez izin çıkmıştı. Tütün bile dizmiştim. Daha doğrusu dizmeye çalışmıştım. Büyük bir çember oluşturup, bağdaş kurup oturmuştuk. Yapamadıklarımı gizlice örtünün altına saklamıştım. Utanarak…
Çocukluğumun unutamadığım en güzel iki günüydü…
Sonraları kısmet oldu. Benim de bir köyüm var epeydir. Yirmi yıldır yılın beş-altı ayını Ereğli’de geçiriyoruz.
***
Her şeyin ve her yerin birbirine benzediği şimdilerde Ereğli, özgün bir yerleşim yeri olarak kalabilmiş ender yerlerden birisidir.
Karamürsel’ in mahallesi olarak görünse de “balıkçı kasabası” olarak bilinir. Biz ise ‘köy’ diyoruz.
***
Yaz-kış kendine sürgün bir eski yalnızlık gibi duran evleriyle; sonbaharla birlikte boynu bükük, terkedilmiş bir sevgiliyi andıran iskelesiyle; göğe “merhaba” diyen “mezarlıkların bilgeleri” servi ağaçlarıyla birlikte denize bakan mezarlığıyla; Arnavut kaldırımıyla; balıkçılarıyla, biraz da hüznü çağrıştırır bana Ereğli…
***
Her yıl 30 Ağustos günü İskele Meydanı’nda Balık Festivali düzenlenir. Sahil boyunca kurulan sıra sıra mangalların önünde uzun kuyruklar oluşur. Ereğli halkına ve çevreden gelen insanlara balık ekmek dağıtılır.
Her yıl olduğu gibi aynı günün akşamı konserler düzenlenir. Müziğin ritmine uyup dans edenlerin coşkusu karışır havaya…
Çay bahçeleri, banklar, sahil, cıvıl cıvıl neşeli insanlarla dolar taşar.
31 Ağustos gecesi balıkçı tekneleri denize açılır. Aileler ve köy halkı hüzünle, dualarla uğurlar balıkçıları…
***
Bir de Ereğli’nin o ünlü ve çok lezzetli Nahit’ in Köftesi vardır ki, bilenler yemeden yollarına devam etmezler… Köftenin eti, kendi besledikleri hayvanlardan. Nahit Usta’nın eşi akşamdan yoğurur evde köfteleri… Tadına doyamazsınız. İster ekmek arası, ister tabakta… Denize karşı oturup afiyetle yersiniz. Genelde öyle kalabalıktır ki biraz beklemek zorunda kalabilirsiniz…
Bu arada, gelen geçen herkese cömertçe ikramda bulunan köyün girişindeki dut ağacını da unutmamak gerek…
***
Ben en çok evlerini severim Ereğli’nin… Bir zamanlar Yeşilçam filmlerine de konu olan tarihi Ereğli Evleri Ereğli’nin olduğu kadar kentin de simgesidir…
Ha yıkıldı, ha yıkılacak, bir kurtarıcıyı bekler gibi denize bakan Ereğli Evleri…
Ne kadar zaman olduğunu tam bilemediğim bir süre önce; her basamağında ayrı bir çiçekle, en çok da rengârenk sardunyalar eşliğinde merdivenlere oturmuş, çaylarını yudumlayan komşu kadınların sohbetlerine tanık olmuş yaşayan evler de vardı…
Kendileri bilirler mi bilmem ama sanırım ‘SARDUNYA KADINLARI’ onlar…
Şimdilerde hüzün kokan çilekeş evlerin çilekeş kadınları…
Bu tarih kokan güzelim evler, son birkaç yıldır Kocaeli Büyükşehir Belediyesi tarafından özgün yapısına uygun olarak restore edilmeye çalışılıyor.
***
Yaz mevsimi geldiğinde güneşlenen, bazen de kışkırtıcı müziğin davetine dayanamayıp göbek atan neşeli insanlarıyla gülümseyen iskelemiz, son baharla birlikte hüzünlenir.
Bir gün iskelenin merdiven yanındaki taş zemine, kırmızı boyayla şöyle bir yazı yazıldığını görmüştüm: “O beni MAVİ sanıyordu. Ben boğuşuyordum SİYAHLA.”
Giden mi yazmıştı, yoksa kalan mı? Bir önemi yoktu ki! Sevgiliye yazılan bu not beni çok etkilemişti. Belki de o yüzden hüzünlüydü iskele…
Neyse ki yaz kış iskeleyi yalnız bırakmayan, Ereğli’yle özdeşleşmiş balık adamımız Onur Baysal var. O, tanıyan herkesin sevdiği, derin sohbetler yapabileceğiniz genç bir adam.
Buz gibi günlerde bile hep denizdedir Onur. Sanırım deniz ve iskelemiz Onur’a kendi dillerince teşekkür ediyorlardır…
***
Karamürsel’e doğru yürüdüğünüzde eski adıyla Defne, şimdiki adıyla Kum Yalı karşılar sizi. Çocukluğumuzda hafta sonları ailece piknik yapıp, denize girdiğimiz güzelim Kum Yalı…
Hava karardığında kendinizi Alaçatı da gibi düşünebilirsiniz. Yol boyu kafeler… Sahilde kumların üzerine atılan masalar… Renkli ışıklarıyla, müziğiyle, özellikle de gençlerin tercih ettiği hareketli bir yerleşim Kum Yalı…
***
Biraz önemsenip çalışılsaydı Ereğli de belki küçük bir Safranbolu ya da Alaçatı olamaz mıydı?
Hadi “Olmaz!” diyelim. Turistik bir yer de mi olamazdı?
Yoksa olmayacak duaya “amin” deme halleri mi benimkisi?

