Gün geçmiyor ki yeni bir acıya uyanmayalım…
Bazen öyle acılar yaşanıyor ki, ölüm hafif geliyor terazinin kefesinde.
Onlar ayrı…
Son zamanlarda yaşadığımız acılarsa tanımsız… Hiçbir yere koyamıyoruz.
Sanırım yalnızca bizim topluma özgü davranış kalıpları var. Bir yakınımızı kaybettiğimizde, “ağlama, hepimizin gideceği yer orası, güçlü olmalısın, ”diyerek “sözde” teselli edilir. Ya da, “yaşı da varmış epeyce…” gibi…
Yasımızı yaşamamıza izin verilmez. Ayıpmış gibi sanki!
Ancak öyle acılar var ki; tesellisi yok, söz yok!
Büyük acılarda lal olur dilim…
Bir yıl da geçse, bin yıl da geçse, “Geçmiş olsun,” deyince geçmez bazı acılar…
Ne söylense hep bir eksik kalır.
Yalnızca düştüğü yeri değil, her yeri yakan ateşlerde; acını, acılarınızı paylaşıyorum derken, paylaştığımız acının o kadarıyla bile kavrulurken içimiz, ne söylenebilir ki!
Annesi ölene öksüz, babası ölene yetim denirken, tanımsız kalır evlat acısı…
Doksan dokuz depreminden bir yıl önce yaz tatilinde İzmit’ li bir aile ile tanışmıştık… İki kızları vardı, eşi üçüncü çocuklarına hamileydi. Çok uyumlu, neşeli, huzurlu bir aileydi. Kızımız ve kızları da iyi anlaşmışlardı.
Depremde; anne, kızları ve beşikteki bebekleri hepsi gitti…
Duyduk ki, içindeki depremi durduramayan baba da gitmek istemiş yanlarına.
Kalabalık sofralarda bir başına kalmak… Hiç çalmayacak telefonlar, kapılar…
Sonra yeni bir yuva, yeni bir bebek…
Kardelen gibi!
“Yas sürecinin sonucu/amacı, kaybedilen kişiyi unutmak değildir. Evet özleyerek ama bu özlemi yaşama entegre ederek yaşamaktır.”
Ve elbette ki;
Kimse sınanmadığı bir acı üzerinde söz sahibi değildir.
Acısız günlere uyanmak dileğiyle.

