Çarşamba, 18 Kasım 2026 18.11.2026
14°C
USD 50,42
EUR 55,44
Altın 6.242
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Güz mevsiminde çay bahçesinde…

Mevsim, güze dönmekteydi.

Güz mevsiminde çay bahçesinde...

Çay bahçesindeki havuzun konuksever fıskiyesi sevinçle selam verip duruyordu oturanlara…
Masada üç kişiydik.
Zaman zaman esen rüzgârın dağıttığı kısa, kızıl saçlarını zarif bir el hareketiyle düzeltti kadın. Bulutların arkasında saklanan güneşin gözünden kaçmadı kadının ürpermesi. Hemencecik gülümseyen yüzünü gösteriverdi…
Gülümsedi kadın. Oldum olası çok üşürdü zaten.
Kızıl saçlı zarif kadının hatırına gülümsedi diğerleri de…
***
Neşeyle uçarak, yerdeki kırıntılara konan bir grup serçe, birden ürkerek kaçmaya başladı… İstilacı kargalar iş başındaydı yine… Kargaların gittiğini gören serçeler yeniden yemlenmeye başlamışlardı ki, bu kez de yan masada oturan sarışın kadının sesindeki öfkeyle uçup gittiler… Üzüldü kuşları izleyen kadın…

Aynı masada bir arada oturan insanların hemen hepsi tek başınaydı. Ellerindeki telefonlarla herkes kendi başına başka dünyalarda, uzak- yakın başka insanlarla, başka konularla “derin” ilişkiler içinde gibiydiler… Şaşırıyordu kadın…
Biz masada üç kişi, daha iyi duyabilmek için ve çarpışmasın diye sözcüklerimiz birbirleriyle… Karşı masadaki neşeli gençlerin gürültüsüne ne denmeliydi? Yalnızca bir an kısa bir sessizlik… O da çubuklarlara yerleştirdikleri telefonlarını kendilerine tuttukları ‘an’lar… Balık tutar gibi…

Biraz ilerideki masada, yaşlı bir karı-koca derin bir muhabbetin koyuluğundalar… Dudağının kıyısından aceleyle geçip giden hüzünlü bir gülümsemeyle baktı kadın yaşlı çifte… Derin kuyulardan çekilen serin sular gibiydi yüzü…“Keşke,” der gibiydi!

Yol kenarında kocaman bir hurma ağacı. Yıllarca beslediğim, gözümü oymayan kargalar, ağacın tepesindeki hurmaları oymaktaydılar büyük bir iştahla…
Masamızın üstünde üç simit-üç çay; biri açık.
Masamızın altında karnı aç bir kedi.
***
Yedi yıl sonra… Mevsim güze dönmekte yine…
Uzun bir yolculuk sonrası vardığım, ilk kez ayak bastığım, yabancı bir yerde gibiyim…
Bahçedeki konuksever fıskiye nasıl da kaydetmiş, saklamış hafızasına sesleri bugüne dek!
Masada iki kişiyiz…
Rüzgâr, hız kesmeden esmekte. Güneş ürkmüş gibi saklanmış bulutların arkasına…
İkimiz birden üşüyoruz şimdi.
Herkesin yüzünde aynı yorgunluk, aynı umutsuzluk…
Masamızın üstünde iki çay… İkisi de demli.
***
“Hafıza şairdir; bir tarihçi değil.”
Herkes kendi şiirini yazar…
Öyleyse yeniden yazmalı!
Yeniden kurmalı şimdi bahçeyi…