Develer, açlığa ve susuzluğa dayanıklı hayvanlardır. Bu yüzden, develere ‘çöl gemileri’ deniyormuş. Dayanamadıkları tek şey çölde yetişen dikenli bir bitki. Develer bu otu yediklerinde keskin dikenler ağızlarında yaralar oluşturur ve kanamaya başlar. Tuzlu kan develerin daha da çok hoşuna gider. Yedikçe kanar, kanadıkça yerler. En sonunda kan kaybından ölürler…
Bu dikenin adı haresedir!
Hepimizin çevresinde tanıdığımız, bildiğimiz hırslı kişiler vardır.
Yaşamımızda bir hedefimizin, bir tutkumuzun olması iyi bir şeydir. Kişi ne zaman ki kendine ve çevresine zarar verecek noktaya gelir, işte o zaman sıkıntılar başlar…
Doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama benim bu kişilerde gözlemlediğim bir şey var. Amaçladıkları hedeflerine ulaşsalar da yeterli bulmayıp hep daha fazlasını isteyen, bu uğurda göze aldıklarını ve gözden çıkardıklarını umursamayan bu kişiler, neredeyse kimlik değiştiriyorlar…
Belki de zaten var olan, üstü örtülüp, uykuya yatırılan her şey gün yüzüne çıkıyor…
Öncesinde daha sakin, yardım sever, empati yapabilen duyarlı insanlar, kendilerine bile yabancılaşıp, sonrasında başka bir kişiliğe bürünebiliyor.
Sakinliğin yerine gizli ya da açık bir öfke gelip hop oturup, hop kalkıyor. En yakınındakileri bile duymuyor, görmüyorlar. Dünya yansa kendilerini önceleyen, herkese ve her şeye yüksek bir kibirle bakan bu insanlar kendilerinde ve çevrelerinde onarılması güç yaralar, doldurulamaz boşluklar açıyorlar…
Yalnızca hedeflerine odaklandıkları için her şeyi, herkesi görmezden gelip, gerçeklerden neredeyse bütünüyle uzaklaşarak, duygularına da yabancılaşan bu insanlar, bu uğurda başkalarının da haklarını çiğneyebiliyor ve ne yazık ki en başta adalet duygularını yitiriyorlar…
Kişisel ya da toplumsal, çok sevdiğim bir sözdür;
“İyi insan olmak kolaydır. Zor olan adil olmaktır.”
Özünüze rast gelesiniz!

