“Doğrudur,” dedim. Boşuna kıskanmıyorlar bizi(!)
O gece anneannesine refakat eden kızım, sabah olduğunda gördüğü muhteşem binalar ve gece olanları bir yere oturtmaya çalıştı ancak olmadı!
***
İnanılmaz bir iş yoğunluğu var. Gördüğümüz çalışanların hemen hepsi yorgun ve mutsuz…
En azından bizim bölümdeki gözlemlerimiz böyle…
***
Her şeyin eskisine dair özlem duyduğumuz şimdilerde çocukluğumdan bu yana çok kez hastaneye yatmış, ameliyat olmuş birisi olarak ben, eski hastaneleri, eski doktorları özlüyorum…
Garip değil mi?
Her şeyden önce doktorlara ulaşmak için günlerce beklemek zorunda değildik.
Canla başla çalışan hasta bakıcılar vardı. Hastanın bezini, çarşafını değiştirirler, odaları temizlerlerdi. Çok nazlanırlarsa -doğru olmasa da- amiyane tabirle, biraz para sıkıştırılırdı…
Doktorlar, yalnızca görüntülemeye dayanarak değil, elle muayene ederler, karşılarında hasta bir insan olduğunu bilirler, hasta yakınlarına bilgi verirlerdi.
***
Marketler, kafeteryalar, aklınıza gelebilecek her şeyi kolaylıkla bulabileceğiniz, rahat edebileceğiniz ferah ortamlara kim ne diyebilir ki!
Fakat hastanızla ilgili her şeyi hasta yakınının yapması gerekiyor…
Hareket edemeyen hale gelen yaşlı hastanızın çarşafı mı değişecek, lavman mı yapılacak, her neyse her şeyi hasta yakını olarak siz yapıyorsunuz!
Sonradan öğrendik ki, bu konularda talepte bulunulması gerekiyormuş. Talebinizi ilettiğinizde ne zaman geleceğini kimsenin bilmediği bir görevliyi bekleme süreci başlıyor. Hastanızı o durumda bırakmaya gönlünüz el vermediği için elbette ki bekleyemiyorsunuz.
Üstelik hasta yakınları olarak artık sizler de genç değilseniz, bir de sağlık sorunlarınız varsa her şey daha da güçleşiyor… Yine de bunlar geçer gider… Geçip giden tüm bedensel yorgunluklar gibi…
Diyelim ki hastanız ağır bir ameliyata alındı ve yoğun bakımda. Sonrasında durumuyla ilgili bilgi alabileceğiniz hiç kimse yok!
Önemli olan, rahat rahat oturabileceğiniz o ferah ortamlarda içiniz rahat mı?

