Ne zaman “mürekkep yalamış” sözünü duysam, yoksulluk gelir aklıma. Oysa mürekkep yalamak, çok yazmak, çok okumak, iyi öğrenim görmek demektir.
Aziz Nesin’in yaşayamadığı çocukluğuna ait çok bilinen bir gerçektir mürekkep hikâyesi… Kendisinin nasıl mizahçı olduğunu yaşamına bağlar. Gözyaşları içinden geçip geldiğini anlatır.
Öyle yoksul bir çocukluk ki; en büyük hayali kırtasiyeciden siyah mürekkep alabilmektir. Yazı yazabilmek için mürekkep alacak paraları olmadığı için babası, mutfak bacasında biriken is ile kurumu birleştirerek evde mürekkep üretiyordu. Doğal olarak pütürlü olan mürekkep kâğıda yayılıyordu. Ve yanlış yazdığında diliyle yalayarak düzeltemiyordu.
Çok sert, sevgisini gösteremeyen bir baba, ağır verem hastası bir anne, yoksulluk nedeniyle tedavi edilemediği için kaybettiği küçük kardeş…
Babasının, arkadaşlarıyla futbol oynamasına bile izin vermediği, arkadaşsız, oyuncaksız, çocukluk nedir bilmeden geçen ıssız zamanlar…
Bir gün mutlaka mürekkep alabilmeyi düşler.
Yazar… Yazar…
“Boyum kadar kitap yazmışım.”
Sonra da ekler:
“Beni çekemeyenler diyecekler ki, zaten boyu kısadır.”
Çocuklar için yazan bir başka önemli isim de 2017 yılında kaybettiğimiz Muzaffer İzgü.
Kendisiyle tanışma şansım da olmuştu. Yaşar Kemal’in dediği gibi o da evrende gövdesi kadar değil yüreği kadar yer kaplayan, ışıl ışıl bakan bir güzel adamdı.
Aziz Nesin’in hayali kırtasiyeciden alabileceği mürekkep, Muzaffer İzgü’nün ise balonlardı…
Yoksulluk içinde geçen çocukluğunda bir gün okuldan eve dönerken yağmurdan sırılsıklam ıslanır. Yolda karşılaştığı bir kişinin ısınması için tarif ettiği Adana Halkevi Kütüphanesi’ne gider. O zamana dek hiç kitap okumayan İzgü’nün ikinci evi artık kütüphane olur.
O kadar çok kitap okur ki!
Okuduğu kitapların arasında çocuk kitapları olmamasına üzülür.
Birinci Dünya ve Kurtuluş Savaşı yıllarının derin yoksullukları içinde büyüyen Rıfat Ilgaz da çocukluğunun zor geçen yıllarını çocukları güldüren kitaplar yazarak edebiyatımızdaki yerini almıştır.
Toplumsal değişimi, yoksulluğu, göç olgusunu, çocukların eğitim sorunlarını ve yurt dışındaki Türk işçi çocuklarının kültür çatışmalarını eserlerinin merkezine alan Gülten Dayıoğlu da öğretmeninin yönlendirmesiyle çocukluğu kütüphanelerde geçen çocuk edebiyatçılarımızdandır.
Halen yazmayı sürdüren, “üç kuşak yazarı” olarak da bilinen değerli yazarımız sağlıkla yaşasın.
Eminim; acılarla geçen çocukluklarını, kitaplarını okuyarak gönenen çocuklarla taçlandırmışlardır…
Belki de ıssız çocukluklarına iliştiğinde bir çocuğun gülüşü, gittikçe azalmıştır ıssızlıkları da…
Kim bilir!

