karışıklığı söz konusu. Kimileri yaşa, kimileri aşılara bağlıyor…
Söz konusu olan kafa karışıklığı mevsimlere bile yansımış durumda. Nisan ve Mayıs, kendilerini Aralık ve Ocak zannettikleri için, bir türlü gevşeyemiyor gönül yayları…
***
Dün zaman zaman göz kırpan güneş, kendinden emin gibiydi. Baktım anlaşıyor gibiyiz, güvendim. Aldım yanıma kitabımı, defterimi düştüm yola…
Benim Ereğli sevdamı bilir tanıyanlar. Gücenmesinler diğerleri diye her ağaçtan dut yiye yiye köye doğru yürüdüm. Her zaman gittiğimiz çay bahçesinde, denizin kenarındaki masalardan birine oturdum.
Bu mevsim her yer daha güzel… Sessiz, sakin… Derin bir nefesle çektim içime huzuru…
Bu arada çayım da geldi. Önce belli belirsiz bebek sesine benzer bir ses geldi kulağıma. Kitabımdan başımı kaldırdığımda bebek kedicik tam karşımdaydı. Nasıl güzel… Nasıl ürkek… Nasıl şaşkın… Neredeyse görünmez olmak istercesine sinmiş, mırıl mırıl öylece duruyor…
Bitişik masadan atılan minik bir köftenin çevresinde epeyce bir turladıktan sonra sonunda gördü. Belki de koklayarak keşfetti. O minik köfteyi uzun sayılabilecek bir sürede, zorlanarak da olsa bitirdi. Sonra arkasını döndü. Sahil boyunca uzayıp giden beton yükseltiye bakmaya başladı. Epeyce bir düşündükten sonra başarısız bir hamle girişiminde bulunan kedicik, sanırım üzüldü ve görünmez olmak istercesine sindi, iyice küçüldü…
Dedim, ah kedicik, bir bilsen bizler de ne çok ürküyoruz, ne çok üzülüyoruz. Bizim de başarısız olduğumuz nice girişimlerimiz var… Deneyimleyerek öğreniyoruz biz de…
Yılmamalısın!
İşte yeni bir hamle daha! Yine olmadı! Yine görünmezliğe büründü…
Haydi kedicik BAŞARACAKSIN!
Küçüktüm, ilk kez denediğim bir işi başaramadığımda kendime, en çok da anne babama nasıl da mahcup olmuştum…
Ne oldu kedicik? Lütfen vazgeçme.
İşte bir hamle daha! Ve o şimdi betonun üzerinde denizi seyre daldı… Alkış sana kedicik, çok alkış! Yükseğe çıkınca her şey daha güzel değil mi? ‘Evet ‘dercesine bir bana, bir denize bakıyor.
Keşke annesi de olsaydı yanında. İnsan ilk başarılarını önce anne babası görsün, onlar sevinsin ister ya hep…
***
Beton üzerinde yürüyen kalabalık bir grup geliyor şimdi. En önde ellerinde sopalarla iki afacan çocuk var. ‘Korkma kedicik,’ diyemiyorum. Eyvah! Ürktü ve kayaların üzerine düştü. Neyse ki, hemen alıp çıkardı yukarıya bir kadın. Fakat çocuklar oyuncak gibi oynamaya çalışıyor, kuyruğunu çekiyorlar. Çocuklar her eğildiğinde biraz daha siniyor kedicik…
Sonunda grubun içinden bir kadın çocuklara kızarak, ellerinden tutup uzaklaştırdı. Kedicik kendine gelemedi henüz.
O da ne? Kocaman bir köpek usul usul yaklaşıyor kediciğe. Kedicik sakin. Köpek, ‘Ben buradayım, korkma,’ dercesine şefkatle bakıyor kediciğe. Şimdi mutlu mutlu oynuyorlar birlikte… Deniz bile şaşmıştır belki de bu işe…
Ah kedicik, ah. İşte hayat böyle!
Hiç bilemeyeceksin kim düşmanın, kim dostun.
Yolun başında korktuklarından korkmaz olacaksın. Beton bir yüksekliğe atlayabilmenin aslında o denli de önemli olmadığını anlayacaksın. Asıl başarının hayatta kalabilmek olduğunu göreceksin. Yol boyunca görüp yaşayacaklarına şaşıp kalacaksın.
En çok da kalbi kararmış insanlardan zarar göreceksin. Neden biliyor musun? Çünkü onların hedefi savunmasız olan her şey ve herkes… Yani masum çocuklar, yani kadınlar, yani haycanlar… Ağaçlar, ormanlar…
O insanlar, kötülük yaparak var olabilen insanlar kedicik. Öylesine kötüler ki, yaptıkları her kötülükle birlikte biraz daha kararan kalplerinde en sonunda en küçük bir beyaz nokta bile kalmaz.
Cayır cayır yanan ağaçların ağlama sesi duyulur da, duyulmaz onlardan zerre kadar pişmanlık…
Ne yazık ki dünya gittikçe kirlenen, acımasız bir yere dönüşmekte kedicik.
Yine de umut hep vardır. Ve var olacaktır.
Ah kedicik, güzel kedicik; güzel günler gör e mi…
İyi insanlar çıksın yoluna…

