Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Kış işte

Kış işte

kış, ak bir posta güvercinidir
doğaya kar mektupları bırakan
Ruşen Hakkı

Bir kış daha gördü ömrümüz.
Her şeyin gelip geçtiği gibi kış da gelip geçecek bu yıl da…
Yaz hareketli, gürültülü, neşeli…
Sonbahar hüzün, veda, sona hazırlık…
Kış durgun, sessiz, ölüm gibi…
İlkbahar kıpır kıpır uyanış, yeniden doğuş…

Bazı günlerse insanlara benzer mevsimler… Bir öyle bir böyle… Şaşar kalırız!
“yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe.”

Kış geldiğinde, Gülten Akın gelir aklıma. Beni soranlara; “kış işte” derim bazen, “beni sorarsan”
şiirindeki gibi:
beni sorarsan,
kış işte
kalbin elem günleri geldi
dünya evlere çekildi, içlere
sarı yaseminle gül arasında
dağların mor baharıyla
sis arasında
denizle göl arasında
./…

İnsanlar da mevsimler gibi… Herkesin mevsimi kendine…
Ben, kışı sevmeyenlerdenim…
İzmit’te yaşayanlar bilir. Kurtuluş İlkokulu vardı. Kar yağdığında o dik yokuş buzla kaplanırdı. Henüz
birinci ya da ikinci sınıftaydım. Güçlükle çıktığım yokuşun sonuna geldiğimde ayağımın kaymasıyla
düştüğüm ve yeniden yokuşun başına gelmişliğim çoktur. Bu durum bazen eğlenceli olsa bile, ders zili
çaldığında halen yokuş tırmanıyor olmak ve sınıfa geç kalmak çocuk kalbimi çok üzerdi…
Yokuş da yorulup, üzülüyordu belki de düşüp düşüp kalkan çocuklardan. Kim bilir!

Kar yağdığında, azıcık sevinsek kızardı babam. “Ne sevinip duruyorsunuz, odunu kömürü olmayanlar
var…” Öyle zamanlarda pencereyi açıp, tüm gücümle nefesimi verirdim dışarıya “hohh” diye. Buhar
olup karışırdı sevincim kara…
O karda kışta bir de lastik ayakkabılarla okula gelen arkadaşlarımı görünce kar, elem olurdu çocuk
kalbime…
Öyle ya;
“Sıcak, herkese aittir; soğuk, insanın elbisesine göre değişir.”

Kara kış gelip çatınca, çok soğuk bir gecede çok soğuk evler düşünce usuma… Geceleri sıcak yatakta
uyumaktan, sabahları sıcak bir evde uyanmaktan inceden bir mahcubiyet duyarım hâlâ…
Böyle zamanlarda evlerin bile üşüdüğünü, içlerine girip de ısınacakları bir evlerinin olmasını
istediklerini düşlerim…
Bir de haycanlarımız var. Isınacakları bir ev olamasa da, araçların kaportalarına, apartmanlara,
sığınmak isteyen…
Kış soğuk, sessiz… Çocuksuz sokaklar, bahçeler… Çamaşırsız, çaysız sohbetsiz boş balkonlar…
Kim istemez ki baharın gelmesini!
Evlere, içlere çekilen her şeyin, herkesin sokaklara, bahçelere, balkonlara çıkmasını…
Çamaşırlar bile özlüyor olabilirler şöyle savrula savrula, misler gibi…

Ama ne yalan söyleyeyim -kısacık da olsa- şimdilerde, tüm kirleri örten, her şeyi susturan kar
sessizliğini seviyorum…
Eğlenceli bile olsa kalabalıkların gürültüsü durmamızı, yavaşlamamızı, düşünmemizi önlüyor. Zihnimizi
kontrol edemiyoruz.
Bir varmış bir yokmuş gibi çabucak gelip geçiyor yaz…
Ancak sessizlikte dönebiliyoruz içimize…
Her ne kadar kitap- kahve- kar üçlüsünden oluşan fotoğraflar paylaşmasam da garip bir huzur var kar
sessizliğinde…
Kar sessizliği ölümü de çağrıştırıyor. Kerim Tekin’in söylediği “Kar beyazdır ölüm…” şarkısı yıllarca
düşmemişti dillerden… Erken öleceğini söylermiş hep. O yüzden çok istemiş bu şarkıyı seslendirmeyi.
Öldüğümde çoksatar, demiş… Öyle de oldu!

Kış, durgun, sessiz, ölüm gibi…
İlkbahar, kıpır kıpır uyanış, yeniden doğuş…
Uzun süren bir kış uykusundan uyanınca daha dinç oluruz, gerçekten uyanırız belki de…
Yeter ki huzurla uyuyalım.
Nasılsa gelir ilkbahar… Nasılsa uyanır yeniden doğa… Kıpır kıpır, kuş sesleriyle… Papatyalarla,
gelinciklerle…

Ne diyordu Georgi Rospodinov, “Bahçıvan ve Ölüm” de:
“Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe.”