Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
6°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Ölüm Gelmiş Bedene…

Ölüm Gelmiş Bedene…

“ Neylersin ölüm herkesin başında / Uyudun uyanmadın olacak /Kim bilir nerede, nasıl kaç
yaşında? / Bir namazlık saltanatın olacak/ Taht misali o musalla taşında”

Cahit Sıtkı Tarancı

Ölüm üzerine konuşulmaz genelde. Zamanı geldiğinde nasıl olsa gideceğiz zaten denir. Konu
açıldığında, güzel şeylerden konuşalım, diyerek hemen örtülür üstü.

Üstü örtülen her şey bir gün mutlaka görünecek, açığa çıkacaktır oysa…

Herkesin düşünmekten bile kaçındığı, kuluçkaya yatırdığı bir şeyler vardır. Bazen
belleğimizde bir sepet oluştururuz, bazen de minik minik paketler hazırlar, zamanı geldiğinde
her birini birer birer açarız…

Belki de sağlıklı olan budur. Bilmiyorum!

Çünkü ben, ölümü çok düşünür ve konuşurum. Belki de henüz çok genç yaşlarda kıyısından
döndüğüm ve anlık da olsa yaşadığımı düşündüğüm içindir…

Zaten bir süreliğine ölüme yakın deneyim yaşayanların hemen hepsi çok güzel duygular,
kokular duyumsadıklarını, hatta güzel yerler gördüklerini söylüyorlar…

Bu konuda belgeseller var.

Irvin Yalom şöyle der; “Güneşin ya da ölümün yüzüne doğrudan bakamazsınız.”
Sürekli güneşe bakılamayacağı gibi, sürekli ölümü düşünerek yaşamak olanaksızdır.
Sürdürülebilir değildir.

O yüzden bilmediğimiz, deneyimlemediğimiz her şey gibi korkarız ve atarız bilincimizin
dışına.

Doğduğumuz anı bilmediğimiz gibi, belki de öldüğümüz anı da bilmeyeceğiz.
…
Ol-mak ve Öl-mek
“Olmuşla ölmüşe çare yok,” denir. İki kavramı ayıran, “ö”nün üstündeki noktalardır…
…
Hepimiz bir süreliğine misafiriz burada. Kimimiz uzun, kimimiz kısa bir ziyarette bulunup
yalnızca geçiyoruz…

Ne kadar kalacağımızı hiç kimse bilmiyor.

“Yaşamınızın sürekli işi ölümü inşa etmektir. Yaşamdayken ölümdesiniz, yaşıyorken
ölmektesiniz,” der Montaigen.

Aldığımız her nefesle, ölüme biraz daha yaklaştığımızı biliyoruz…

Biliyoruz bilmesine de hasta yatağımızda, sevdiklerimizle vedalaşarak vermek son nefesimizi
ne büyük bir şey, diye düşünmeden de edemiyorum.

Sonra yine düşünmeye devam ediyorum: ayaküstü uğranılan bir yerde bir anda verilen son
nefes…

Yarım kalan hayaller…

Son nefese kadar hiç geçmeyecek olan o derin acı…

Sonra, her gidenin ardından belleğimden hiç silinmeyen Şükrü Erbaş’ın o dizesi:
“Ölenler ölümü bilmezler, ölüm kalanlar içindir.”

Uğurladığımız her cana ayrı ayrı rahmetle…

Kalanlara sonsuz sabırla…

3 Yorum

  1. Misafir olduğumuz bu dünyada önemli olan uzun yaşamak değil, kaliteli yaşamaktır! Kalite de sağlıktan gelir! Bu bedensel sağlıktır, ruh sağlığıdır! Ruh sağlığımızı korumak için biraz seçici olmalıyız çevrem iş zi seçerken! Bizi geren , bizi aşağı çeken kişilerden de uzak durmalıyız, insanların ruhuna dokunmalıyız! Bana göre işte budur yaşamak; yoksa stres, kaos, gerginlik insanı bitirir! Yüreğinize sağlık saygın dost, her zaman güncel olan bir konu👏👏