Konuşmak için o kadar sebep var ki…
Haklı olduğumuzu düşündüğümüzde konuşuruz. Konuşuruz, sonuna kadar haklı olduğumuza inanmışızdır. Karşı tarafı ikna etmek için elimizden geleni yaparız. Ta ki karşımızdakini ikna edinceye kadar. Bazen gerçekten haklı olduğumuzu düşünse de bazen sırf biz susalım diye haklılığımıza inanmış gibi yapar.
İşte haklılığımızı anlatabildiğimiz anda susarız.
Anlaşılmadığımızı düşündüğümüzde konuşuruz. Kendimizi anlatıncaya kadar konuşuruz. İnsanlar bizi anladığını söylese bile anlaşılmadığımızı anlarız, hissederiz. O yüzden de anlaşılmak için mücadele ederiz. Yani konuşur dururuz. Bütün çabamız anlaşılmanın huzuruna ulaşmak içindir. Yalnız çabamız boşa çıkıyorsa…
İşte umudumuzu kaybetmişsek susarız.
Bazı insanlar vardır. Mücadeleci ruha sahip olanlar. Onlar asla pes etmezler. Konuşmanın işe yaramadığı yerde yazmaya başlarlar. Kendilerini yazarak anlatırlar. Hatta bu sefer yazdıklarıyla daha çok kişiye ulaşmaya çalışırlar. Ve kendilerini anlatma, anlaşılma çabası devam eder. Bunun yanında ulaştıkları insanların kendilerini anlamalarına vesile olurlar.
Bazı insanlar da öteki için konuşurlar. Onlar kendilerinden başkalarını düşünürler. Toplumun çıkarlarını ön planda tutarlar. Yardım etmeye, destek olmaya her an hazırdırlar.
Onlar, vicdanlarımızın sesidir,
Onlar, kimsenin söyleyemediğini söyleyebilenlerdir,
Onlar, prangalarından kurtulanlardır,
Onların, karnı aç olsa bile gözü toktur,
Elindekini paylaşmayı bilenlerdir,
Onlar, tek başına bile kalsa “doğru budur” diyebilenlerdir.
İşte onlar, cesur olanlardır.
Onlar, yarınlara kalanlara kalacak olanlardır.
ANCAK ONLAR SUSARSA VEYA SUSTURULURSA BÜTÜN DÜNYA SUSAR!…

