Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

ŞAİR’İN ÖLÜMÜ

Doksan yılının başları…

ŞAİR’İN ÖLÜMÜ

Çocuklar,  eve kuş almak istediler.

Öyle çok istiyorlar ki…

“Peki, dedim.” “Ama siz bakacaksınız. Temizliği, bakımı, her şeyi size ait.” Kabul ettiler.

Böylece mavi tüylü, boncuk gibi, güzel, sevimli bir muhabbet kuşumuz oldu. Biz onu erkek diye almıştık. Dişi olduğunu çok sonraları anlayacaktık. Kuşun ailemize katıldığı andan itibaren evde bir bayram havası ki sormayın…

Çocuklarımın doğumundan sonra hastaneden çıkıp eve geldiğimizde onlara “hoş geldin, iyi ki geldin bebeğim,” diyerek büyük bir mutlulukla,  önce evimizi gezdirip, tanıtmıştım…

O gün, kızım ve oğlum sırayla, avuçlarına aldıkları minik kuşumuza evimizi gezdirip, tanıttılar…

Dört yaşındaki, yere, göğe, kreşlere sığdıramadığımız oğlumuz kuş kanat çırpıp havalandıkça, o da kollarını çırparak, koltuk, masa ne varsa üstünden atlayıp, eşlik ediyor evin yeni üyesine…

Şimdi, bir isim bulmalıydık. Hepimiz önerilerimizi söylüyoruz.  Oldukça hareketli olan oğlumuz,  kafesinde durmayıp, sürekli uçmak isteyen kuşa eşlik ettikçe biraz kaygılanıyorum… Sonunda babamızın, dedemizin de hoşuna gider diyerek, oy birliğiyle adını ‘ŞAİR’ koymaya karar verdik.

İnsanların isimlerinin anlamını yansıttığı söylenir ya… Belki hayvanlarda da öyledir düşüncesiyle, ‘Şair’    isminde karar kıldık. Böylece adına yakışır davranır, biraz ağır başlı olur, zaman zaman kafesinde tüneyip düşünür de belki bir iki dize öter bize kendince dedik…

Zaman geçtikçe Şair’ le olan bağımız güçlendi. Çocukların elinde oyuncak olsa da halinden memnun görünüyordu. Fakat isim fayda etmedi. Neşeli neşeli söylenerek, hiç durmadan pırr pırr uçup duruyor, kafamıza, kucağımıza tünüyor. Sanırım bizi sevdi. Biz de onu…

Derken, beklediğim oldu. Çocukların hevesi geçti.

Bir akşam, uyku saati gelip de kafesine götürülmesi gerektiğinde iş bana düştü. Önceleri biraz çekinerek avucuma aldığım şair ve ben bundan böyle çok iyi dost olacaktık…

Bir gün, onun biraz kirlendiğini ve yıkamam gerektiğini düşündüm. O zamanlar Google Amca yok ki, danışayım. Yeni taşındığımız Yeni Kent’ teki yeni evimizde telefon bile yoktu.

Hayır, hayır! Korkmayın! Ölümü o yüzden olmadı.

Neyse, avucuma aldığım Şair’ i, lavaboda musluktan akan ılık suyun altında şampuanlayarak öpe koklaya yıkamaya koyuldum.  Tıpkı yeni doğan bir bebeği yıkar gibi son derece dikkatli bir şekilde yıkayıp, kuruladım. “Cik” bile demeden geçen kısa zaman sonunda ikimiz de ferahlamıştık…

Sonraları belli aralıklarla tekrarlanan banyo seansları, çocukların temiz olmalarına karşın; “bizi de yıka anne,  bizi de yıka…” diyerek sıraya girmeleriyle sürdü…

Her ne kadar ismiyle müsemma olmasa da -inanmazsınız ama-  babam geldiğinde,  önce başının etrafını çokça tavaf ediyor, sonra da tünüyordu tepesine bir süre… İki şair kıpırdamadan duruyorlardı   öylece… Öyle zamanlarda acaba diyordum, bir iki dize çalmak mı istiyordu sessizce!

***

İki yıl sonra Yahya Kaptan’a taşındık. Yaşlılar yer değiştirdiğinde iyi gelmez ya onlara… Bize mi öyle geldi bilmiyorum ama sanki biraz değişmiş gibiydi Şair’ imiz… Eskiye göre evde daha çok yalnız kalmak zorundaydı.  Evin her odasını merakla kolaçan eden Şair, salondan dışarı çıkmadığı gibi sık sık kafesine girip düşünüyor ve uyukluyordu…  Acaba nerede olduğunu mu karıştırıyordu? Babam geldiğinde sanki onu tanımıyormuş gibi davranıyordu.

Akşamları eve döndüğümüzde, kapıdaki anahtar sesiyle birlikte canlanıp, sevinçle karşılıyordu bizi.  Öylesine bir sevinç ki, o anlarda anahtar sesi adeta kuş cıvıltısına dönüşüyordu…

Yıllar geçip gitti…

Anneme bakıyorum da şimdilerde daha iyi anlıyorum Şair’ i…

Yalnızlık iyi gelmemişti ona…

***

O günlerde eve org almıştık. Akşam olduğunda hepimiz eve dönüp orgu çalmaya başladığımızda nasıl da neşeleniyordu. Çılgın gibi kanat çırpıyor, hepimize birer gaga atıp kaçıyor, sonra da kendi isteğiyle kafesine girip sessizliğe bürünüyordu.

Bir gün eve döndüğümde, kapıdaki anahtar sesi  ‘anahtar sesi’ gibiydi… İçeri girdiğimde tokat gibi bir sessizlik çarptı yüzüme… Anahtar sesiyle birlikte sevinçle bizi karşılayan Şair’ den hiç ses yoktu… Heyecanla yanına gittiğimde, kafeste bir yumurta, poposunda ise yarısı dışarıda kalmış bir yumurta gördüm… Yardım çığlığı içine kaçmış, suçlarcasına, geç kaldın der gibi gözleri yarı açık kıpırdamadan yatıyordu… 

Şair!… Şair!… Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum…

O anda evde yalnız olmasaydı ölür müydü hiç?

Onu, hazin bir törenle uğurladık…

Evdeki bayram havası, uzun bir süre yasa büründü… Geceler boyu rüyalarımda onu bulduğum o anı yeniden yaşadım…

***

Sonraları bir gün babam, “Bir oğlum olsaydı, Özgür koyardım adını,” dedi.

“Ahh!” dedim.

Şair kafese girer mi hiç! “özgür” dür şairler…