Üzgündü, mutsuzdu…
Eskisi gibi parlak değildi.
Bir bulutun arkasına gizlendi…
Oysa ne çok severdi;
Çocukların yüzünü okşamayı, onlara günaydın demeyi…
Gülüşlerini kucaklamayı, yüreklerini ısıtmayı…
Oyunlarına katılmayı, mutluluklarını paylaşmayı…
Arkasına gizlendiği bulutlar;
Pamuk yığınları gibi bembeyaz, pamuk şekeri gibi tatlı bulutlar,
Koyu griye çaldı…
Gözyaşlarını daha fazla tutamadılar,
Günlerce ağladılar…
Yeryüzündeki ağaçlar;
Yemeden içmeden kesildiler,
Sararıp soldular,
Tek tek yapraklarını döktüler…
Vakitsiz sonbahar geldi…
Rüzgar kızgındı, öfkeliydi…
Esti, gürledi…
Ne var ne yok önüne katıp götürdü…
Uçurumdan aşağı fırlattı…
Belki kötülükleri de alıp götürürüm diye…
Hepsi narin bir kız çocuğu için yasa boğuldu…

