Hemen yanlarında sıcaktan bunalmış, bir an önce soyunmak isteyen arakalar…
“Henüz havuza ve denize adımımı atamamış olsam da dondurucuya epeyce bir şeyler attım…”
demişim, çok değil bir kaç yıl önce…
Bu yıl ise, havuza ve denize bir kaç kez adım atsam da dondurucuya pek bir şey atamadım.
Pazar tezgâhlarında üst üste yığılmış, öylece bekleyen bamyalara eşlik eden barbunyalar, sözüm size: sofralarda öğünlük yerinizi aldınız, aldınız!
Fazlasında gözünüz olmasın.
Eskiden tadımlık ikram için kesilen karpuz dilimleri şimdi sıra sıra beklemede…
Ağaç dallarının taşıyamadığı eriklere pazarda erileşebilmek kolay değil…
Ya kiraza ne demeli?Ne çok uçuk çıktı dudaklarda onun yüzünden…
‘Tanesi 10 TL.’ etiketini de gördük sonunda.
Eskiden neşeli bir kalabalıkla dolan semt pazarları şimdilerde tenha.
Kimsenin yüzü gülmüyor.
Özellikle dikkat ediyorum. Pazarlarda, annelerinin ellerinden tutan çocukları göremiyoruz artık.
Kolay mı öyle yanında çocuğunla rengârenk tezhahların önünden geçmek?
Yürek ister!
Merak ediyorum, önümüzdeki yıl “ne yılı” olacak acaba?

