Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Yanmak

“Yanmak” sözcüğünün karşılıkları şöyle sıralanıyor:

Yanmak

-(Bileşiminde karbon bulunan maddeler) ısı ve ışık yayarak kül durumuna geçmek, yok olmak. 

– Ateş durumuna geçmek, tutuşmak. 

– Sıcaklığın etkisiyle bozulmak, kömür durumuna gelmek. 

– Isı etkisiyle vücudun bir yerinin yara olması, kızarmak, koyulaşmak. 

– Aşırı sıcaklık duyumsamak, terleyip, bunalmak.  

– Parlamak, parıldamak. 

– Çok üzüntü duymak, acımak. 

– Çok derin, çok büyük bir aşkla sevmek. 

*** 

Beş yaşındaydım. Bir gece odamızın içine dolan kırmızı bir ışıkla uyandık. Perdeyi açtığımızda, karşımızdaki evin alevler içinde olduğunu gördük. Korku içinde, çaresizce kaçışan insanlar, sesler… dün gibi aklımdadır. 

Belki de o gecenin etkisiyle halen yenemediğim bir “yangın” korkum var. Deyim yerindeyse, kendimce “teyakkuz” halindeyim… 

*** 

Ne çok yanıyoruz! 

“Yanmak” eyleminin her çeşidiyle yanıyoruz.  

Yanmak yalnızca yanmak değil! 

Karın ortasında yanan canlarımızın acılarıyla kavrulduk…  

Anne babaların göz yaşları, haykırışları öyle taze ki! Hiç biter mi, hiç küle döner mi o acılar… 

Ormanlarımız yanıyor!  

“Haycanlar”ımız yanıyor, ağlayarak ölüyorlar… 

Ağaçlarımız ağlıyor yanarken… 

Şimdi de aralarında on gün önce evlenen bir görevlinin de olduğu on canımız daha yitip gitti… 

Yangın bitip de yok olan bir şey değil. 

O anne babalar, o taze gelinler, o evlatlar… 

Her gün, her an yanıyorlar, yanacaklar… Kül olan canlarının dokundukları eşyalarla yanacaklar… Fotoğraflarla yanacaklar…  

Yanmak yalnızca kül olmak değil, bir var oluş, bir dönüşüm çoğu kez. 

Geride kalanların hayatları, kül altındaki kor gibi sürüp gidecek… 

Kül sessizliğiyle…   

Asla eski yaşamlarındaki kişiler olamayacaklar… “Zaman” da yanacak gidenlerle beraber. Eşlerin, çocukların, giysilerine sinmiş kokuları da yanacak… Henüz yıkanmamış, dudak izlerinin üstünde kaldığı çay bardakları da yanacak… Dokundukları her şey yanacak… 

Böylesi bir ölüm bir sevdanın, bir geleceğin, doğmamış çocukların, kurulmuş hayallerin de yanması demek. 

Ateş düştüğü yeri değil, hepimizi yakıyor nicedir. Bazı yangınlar söndürülemez. Alevler, yalnızca otelleri binaları, ormanları değil yüreklerimizi de sardı…  

Ölüm Allah’ın emri. Eyvallah! 

Her ölüm erken, her ölüm çok zor.  

Her ölüm, kendi dalında çatlayan bir nar! 

Hasta oluruz. Elimizden gelen her şeyi yaparız. Ameliyatsa ameliyat, tedaviyse tedavi, kontroller… Gerekli olan önlemlerimizi alırız, belki vedalaşmak için zamanımız da olabilir. 

Ama böylesi ölümler… 

Yaz sıcağında da yanıyoruz!  

Kar ortasında da yanıyoruz! 

Yitip giden canlar, önlemler alınmamışken, nasıl “teyakkuzda” olabilirlerdi? 

Rüzgâr her zaman yön değiştirebilir. 

Sabaha karşı lüks otellerin birinde uyuyan canlar, nasıl önlem alabilirlerdi? 

Tüm bu acıların içinde; denizlerde, havuzlarda yüzerken, klimalı evlerimizde otururken, eşimiz, çocuğumuz, kendimiz tutsak değilken nasıl ve ne kadar yanabiliriz? 

Hepimiz biliyoruz ki; 

Yazacak çok şey var! 

Yanmayacağımız günlere…