Derler ki; insan sevdiği birisini kaybettiğinde yüreğinde kırk mum yanarmış. Her gün biri sönermiş ve kırkıncı günde yalnızca tek bir mum kalırmış. Bu son mum, ölene dek sönmeden yanan acıyı ve özlemi simgeler.
Her şeyi, her duyguyu hızlıca tükettiğimiz günümüzde sanırım “yas duygusu” için aynı şeyi söyleyemeyiz.
Yas, bir zaman çizelgesine bağlı olmayan, çok katmanlı bir durum. O yüzden;
“Hayat devam ediyor… Ölenle ölünmez…”
“Hiç üzgün görünmüyor… Ne çabuk tatile çıktı…”
gibi yargılar, kalanları yaralayabiliyor.
Kızını kaybeden bir yakınım, ergenlik dönemindeki torunuyla yalnız kalmıştı.
Evlat acısı, acıların en büyüğüdür. Allah kimseye göstermesin.
Aynı evde yaşadığı kızı ve torununa aşırı bir bağımlılığı vardı.
Hastaneden haberin geldiği o an ve uzun bir süre boyunca dimdik durdu yaşlı anne. Ağlamadı ve kimseyi yanında ağlatmadı…
Acısını bastırdı… Yasını erteledi…
Sonra bir gün, dışarıdan bakınca sağlam duran bir binanın içten içe çürümesi gibi bir şey oldu…
Zamanında yaşanmayan yas, daha güçlü bir şekilde ortaya çıktı.
Öyle olur hep! Bazen bir ses, bazen bir koku, bazen bir şarkı, bazen gidenin sevdiği bir yemek…
Üstünü örttüğümüz, görmezden geldiğimiz her şey gibi, günlük yaşamın çatlaklarından bir gün sızar…
O yüzden “yas sızıntıdır.”
Kaybımızdan sonra bazen hiçbir şey olmamış gibi önümüzdeki yolu dümdüz yürürüz… Yol uzadıkça ağırlaşırız…
O zaman belki de yolun başına, başladığımız yere geri dönmeli; acımızla yüzleşmeli ve sonuna dek yaşamalıyız…
Her duygu gibi yas da görülmek ister.
Yine de uzmanlar “yasa yaslanmayın” der.
“Gerçeği bilmek için acı çekmek gereklidir. Ama bu gerçeği hayatta tutmak için acıyı yaşatmak zorunda değilsiniz.”
Birkaç yıl önceydi… Aile içinde yaşadığımız bir kayıptan sonra karşıma çıkan, çizerek anlatılmış bir bilgi, yas sürecini çok güzel özetliyordu.
Yazının sonunda görüldüğü gibi altı tane kavanoz vardı.
Ve şöyle diyordu: “İnsanlar yasın zamanla azaldığına inanma eğilimindedirler.
Gerçekte olan ise yasımızın etrafında büyüdüğümüzdür.”



Yasımı içime gömen biriyim. Anlatımdaki kadın gibi…
Hafif acılar konuşulabilir. Derin acılarda derinde sessizce durur öylece..