Yüzyılların sessiz şahidi:
Zeytin Ağacı,
Yaşanmışlıkların, geçmişin derin izini taşırım.
Bir rüzgar esse gümüş rengi yapraklarım ışıldar,
Gökyüzüne umut mesajları salarım…
Toprakla insan arasındaki kadim dost,
Barışın simgesiyim ben…
Toprağın kalbinden yükselen bereket
Paylaşılan sevgiyim…
Yeryüzünün incisiyim ben…
Dallarımda olgunlaşan her tanem
Yılların sabrıyla yoğurulmuş küçük bir mucize
Damla damla sofralara akan bolluk,
Bedenlere şifa kalplere huzur olur…
Zamana meydan okuyan gövdem,
Sabrı, direnci ve bilgeliği sundu…
Gölgem yorgunluğun ilacı oldu,
Yağım karanlığınızı aydınlattı…
Köklerim toprağa sımsıkı bağlı, toprağa tutkun…
Gerçek zenginlik;
Ne parada ne altında ne incide,
Doğanın cömertliğinde, paylaşmanın gücündedir…
Sen ki;
“Bana dokunma, bana saygı duy,
Beni dinle!
Size hayat veriyorum…
Bolluğu, bereketi, huzuru taşıyorum…
Sevgimi, sabrımı, armağanlarımı sunmaya devam edebilirim…”
BENİ DİNLE!
BENİ ANLA!
BANA DOKUNMA!

