Ben Nermin

Ben Nermin. Elli yedi yaşındayım. Evliyim. Üç kızım, beş torunum var.

Gün doğmadan ben doğarım. Her sabah ezan sesiyle beraber açarım evimin pencerelerini. Bereketli
olsun günümüz, aşımız diye.

Çocuklarıma, torunlarıma ettiğim dualar karışır/eşlik eder ezan sesine her sabah.

Her sabah şükürle…

Her sabah doğan yorgun günün işi biter, örter üstüne gecenin yorganını. Uyur mışıl mışıl da bitmez
benim işim…

Başka türlü nasıl yaşanır bilmem ben.

Televizyon dizilerindeki kadınlara hayret ediyorum. Süslenip püslenip çay kahve ellerinde oturup
duruyorlar evlerinde.

Hayır, tamam otursunlar da insan hiç olmazsa iki şiş, bir tığ alır eline. Boş boş öyle… Ne bileyim!
Çocuklar bile hiç ağlamadan, yaramazlık yapmadan öyle…

“Aman Nermin, sen de bir hoşsun,” diyorum kendime sonra.

Film işte!

Ama benim küçük kızın kayınvalidesi, dünür yani, benim küçük dünür.

İşte o, dizilerdeki gibi olmasa bile çok akıllı kadın valla.

Ne bayram telaşı var, ne başka bir telaş… Tutuverir bir yardımcı kadın, temizletir evini. Sonra katılır
bir bayram turuna gider bir yere tatile.

Ben, bayram gelmeden bir hafta önceden başlarım hazırlıklara. Temizlik, yemek, börek, çörek,
torunlar, çocuklar, gelen-giden derken… Bayram gelir gelmesine de, şöyle bir bakınca halime anlar ki
bayramın kendisi gelip geçmiş içimden…

Anlamasına anlar da sonra yine görür içimdeki hep birlikte olmanın bayram sevincini…
Bana diyor:

“Dünür, sen neden bu kadar her işe, her yere, herkese koşuyorsun? Yazık sana! Alıştırmışsın herkesi.
Kendini düşün biraz da. Evin işi bitmez. Yaparsan iş çok, yapmazsan hiç yok.

Haaa unutmadan dünür, yarıyıl tatilinde bana gelecekti ya torun hani. Yaaa! Arkadaşlar Kartepe’ye
gidelim diyorlar. Tur düzenlenmiş. Bu seferlik de sana geliversin artık, olur mu ananesi…”

“Aaaa! Aşk olsun babaannesi,” diyorum. “Ortada kalacak değil ya yavrum. Ölürüm ben ona. Zaten her
gün bende. Tatilde de gelsin. N’olacak!”
…

“Anane, öğretmenim tatil ödevi verdi. Annem, ananenle yaparsın dedi.”

“Yaparız elbet yavrum benim. Ben şimdi sana en sevdiğin pastayı yapıyorum. Bitsin, bakarız.”

“Anane, öğretmenim herkes bir atasözü bulsun, anlamını öğrenip, yazsın dedi. Ben buldum ama ne
anlatıyor, anlamadım.”

“Oku bakayım yavrum, neymiş.”

“Eşek bile düştüğü yere bir daha düşmez.”

“…!?”